El título es algo sensacionalista pero este tema me preocupa...
Salvo contadas excepciones (Tina Turner y alguna cosa más) mi padre cree que la buena música dejó de hacerse hace unos 25-30 años. Me he peleado con él cantidad de veces intentando demostrarle que esto no es así, pero no se atiene a razones. Considera que todo está inventado desde hace mucho tiempo y que lo que hay ahora no aporta nada nuevo. A mi me parecía increíble que pudiera pensar de esa manera y, sin embargo, empiezo a encontrarme en un situación similar.
Los 90 son mi década. Brit-pop, trip-hop, noise-pop, grunge, pop, rock… se fueron mezclando en mayor o menor medida hasta acabar definiendo mis gustos musicales. Ya fuese por recomendación, por la escucha de alguno de sus temas en Radio 3, por trayectoria o por puro azar, cada compra de un nuevo cd era todo un acontecimiento. Deseaba llegar a casa, ponerlo en el reproductor (desprecintado ya salía de la tienda) y tirarme en el sofá a ver fotos y letras del libreto (o encarte, aunque si alguno conoce un término más correcto…). Cierto es que de vez en cuando alguno de ellos me decepcionaba, pero el nivel medio era francamente bueno.
Y desde hace unos 5 años, la cosa se ha empezado a torcer. En mi opinión, el nivel ha descendido de una forma dramática, algo curioso si tenemos en cuenta que cada día surgen más grupos. Desconozco si es un tema personal (nuevos hábitos, falta de tiempo, cambio de formato cd-mp3, el fácil acceso a las novedades…) o que sigo los pasos de mi padre cuando pienso que desde el año 2003 (por poner una fecha) se ha dejado de hacer buena música. Cuentan que los últimos discos de Panda Bear, Radiohead e incluso Portishead son fantásticos. A mí, sin embargo, me dejan fríos. En los últimos meses, solo dEUS han conseguido entretenerme. Y si pienso en estos años, Arcade Fire, algo de rock electrónico (LCD, !!!)…
Supongo que los pasos a seguir serán recuperar las viejas costumbres y darle a ésta el espacio que se merece. Y si después de hacer esto veo que las cosas no funcionan, me refugiaré en mis “intocables” y comenzaré a preparar historietas con las que aburrir a mis hijos.
PD: flosada (si es que sigues por ahí), tengo curiosidad por conocer tu opinión, así que sería un buen momento para estrenarte. Un abrazo. (¿cuando pasarás por casa este verano?)
Los 90 son mi década. Brit-pop, trip-hop, noise-pop, grunge, pop, rock… se fueron mezclando en mayor o menor medida hasta acabar definiendo mis gustos musicales. Ya fuese por recomendación, por la escucha de alguno de sus temas en Radio 3, por trayectoria o por puro azar, cada compra de un nuevo cd era todo un acontecimiento. Deseaba llegar a casa, ponerlo en el reproductor (desprecintado ya salía de la tienda) y tirarme en el sofá a ver fotos y letras del libreto (o encarte, aunque si alguno conoce un término más correcto…). Cierto es que de vez en cuando alguno de ellos me decepcionaba, pero el nivel medio era francamente bueno.
Y desde hace unos 5 años, la cosa se ha empezado a torcer. En mi opinión, el nivel ha descendido de una forma dramática, algo curioso si tenemos en cuenta que cada día surgen más grupos. Desconozco si es un tema personal (nuevos hábitos, falta de tiempo, cambio de formato cd-mp3, el fácil acceso a las novedades…) o que sigo los pasos de mi padre cuando pienso que desde el año 2003 (por poner una fecha) se ha dejado de hacer buena música. Cuentan que los últimos discos de Panda Bear, Radiohead e incluso Portishead son fantásticos. A mí, sin embargo, me dejan fríos. En los últimos meses, solo dEUS han conseguido entretenerme. Y si pienso en estos años, Arcade Fire, algo de rock electrónico (LCD, !!!)…
Supongo que los pasos a seguir serán recuperar las viejas costumbres y darle a ésta el espacio que se merece. Y si después de hacer esto veo que las cosas no funcionan, me refugiaré en mis “intocables” y comenzaré a preparar historietas con las que aburrir a mis hijos.
PD: flosada (si es que sigues por ahí), tengo curiosidad por conocer tu opinión, así que sería un buen momento para estrenarte. Un abrazo. (¿cuando pasarás por casa este verano?)
3 comentarios:
No sé yo si se trata de que la calidad de la música ha bajado o que nos tomamos las cosas de otra forma. Ya no es tan fácil emocionarnos. Siempre recordaré el estreno de E.T., la larga cola, la entrada en el cine, cómo me sumergí en la película nada más empezar... la experiencia hizo que me enamorara del cine.
Hace tiempo que no me pasa algo tan intenso en un estreno. Será porque el cine es algo más común en mi vida o será porque uno se toma las cosas con otra perspectiva.
Puede que te suceda lo mismo con las compras de CD's, pero, buena música... hayla.
Sí, yo también supongo que es hay algo de las dos cosas pero que predomina más la parte personal. Con los años, se pierde parte del encanto. Pero intentaré dedicar algo más de tiempo a la escucha reposada.
Y ya que estamos, correción de gazapo. ¿Tina Turner de los 80? Esto del calor afecta demasiado a la cabeza. Intuyo que el error ha venido porque los discos que recuerdo ver de ella en casa son de esa epoca, pero fallo gordo.
Ui que carallo, caseque me dou por aludido con eso de contarlle as histórias os fillos para aburrilos.
Oes, nin sempre está un para escoitar música, nin para leer poesia,poño por caso.
Hai veces que lees unha páxina e enteraste do que o autor quere decir, ou do que ti queres entender, e outras nas que hai que releer, e non enterarse.
Heche o que hai, amiguiño.
Xabres
Publicar un comentario en la entrada